Deze boeken bevelen wij u van harte aan!

Een absolute Mus
Een absolute must voor de boekenweek!Een absolute mus

In dit boek geven bekende Nederlandse  illustratoren hun visie over het woord mus en evenzoveel schrijvers schrijven daarbij hun reactie. Een boek met diepgang, humor en knappe illustraties

Aldus Remco Houtepen, Boekverkoper bij Venstra




Een absolute mus / druk 1

mussenwoorden in tekst en tekening

ISBN/EAN: 9789081388719
Uitgever: Muller Uitgeverij
Paperback € 12,90
Verschenen: februari 2009
Genre: Literaire non-fictie algemeen
112 pagina's


Een paar voorbeelden:


PRIMUS INTER PARIAS

Drank, voedsel, alles tegelijk
Ik voel me thuis waar ik ook kom
Ik heb geen geld, maar ik ben rijk:
Ik heb een bank! Die valt niet om!

Ivo de Wijs


ERASMUS

Waar die mussen steeds weer vandaan kwamen? Als je ’s morgens aan dek kwam om koffie te drinken en langzaam wakker wordend naar de grijze rivier en de al bruin en rood verkleurende wijngaarden te staren, zaten ze al opgewekt en afwachtend op bedauwde tafelbladen en dekstoelleuningen te wachten op eerste kruimels. En als we ergens aanlegden om op een middeleeuws dorpsplein voor te lezen of de lokale Spätlese te proeven, leken ze met ons het schip verlaten te hebben en daalden ze tsjilpend tussen ons neer. ‘We’ dat was een groepje dichters uit Zwitserland, Frankrijk, Duitsland en Nederland die op een witte raderboot een week lang de Rijn afvoeren. Iemand had bedacht dat wij uit Bazel Erasmus symbolisch moesten terugbrengen naar Rotterdam en onderweg met poëzie bijdragen aan de verlichting en verbroedering der Rijnvolkeren. Het is al lang geleden. Als ik de beelden nu als een schokkerig filmpje in mijn hoofd afdraai, zie ik met schrik en ontroering Hans Faverey aan de reling staan en Cees Buddingh’ en Bert Schierbeek lachend in de zon zitten. Die rivier stroomde maar en wij hadden het eeuwige leven. Over Erasmus hadden we het weinig. Waren het eigenlijk steeds dezelfde mussen? Hoorden ze bij de grote humanist? Iemand zei: ‘Nu weten we wat hij altijd in die mouwen had.’

Willem van Toorn